Voel jij je schuldig over je burn-out tegenover je kinderen?

voel jij je schuldig over je burn-out tegenover je kinderen?

Kijk jij wel eens terug op je burn-out met een schuldgevoel tegenover je kinderen? Ik dacht laatst terug aan de periode dat ik als moeder mijn kinderen niet kon geven wat ze nodig hadden. En vooral bij mijn oudste heb ik hier een knagend schuldgevoel over. De beschuldigende gedachte “je hebt haar te kort gedaan” kwam weer eens in mij op. En deze keer besloot ik deze gedachte met bijbehorend rottig schuldgevoel aan Jezus over te geven.

2 Korintiërs 10:6-5  We halen spitsvondigheden neer en iedere verschansing die word opgetrokken tegen de kennis van God, we maken iedere gedachte krijgsgevangene om haar aan Christus te onderwerpen.

 

(kortom; iedere leugenachtige gedachte kunnen we aan Jezus overdragen)

 

Ik maakte een gevangenen van deze gedachte en in het moment dat ik hem over gaf kreeg ik het inzicht dat mijn burn-out het beste is wat haar kon overkomen. De tijd dat ze mij even moest missen heeft haar niets misdaan. Maar de tijd voor mijn burn-out wel.

Want Hurting people hurt people

Mensen die pijn hebben doen anderen pijn. En patronen die burn-out veroorzaken komen voort uit (oude)pijn. De pijn stopt bij mij! Dat was en is mijn doel. Voor mijn burn-out was ik mijn (oude) pijn aan mijn dochter aan het doorgeven. En pijn die je opdoet in je kindertijd neem je mee in je volwassen leven, met alle gevolgen van dien.

Ik was al dankbaar voor mijn burn-out en met dit inzicht nog veel meer

Nu kan mijn dochter de vruchten plukken van een happy mam die niet alleen maar met zichzelf bezig is. En kan ik me nu ook op haar behoeftes en verlangens focussen. Niet proberend haar te veranderen naar iemand die ik wil dat ze is maar haar zien voor het prachtige persoon dat ze is.

Terug kijken op een burn-out vanuit schuldgevoel is echt niet nodig als je daardoor getransformeerd bent tot een betere versie van jezelf. En ook als je terug kijkt op hoe je was voor de burn-out, voel je dan niet schuldig tegenover je kind(eren).

Het is niet zo dat je er vrijwillig allerlei giftige patronen op na hield

Het is niet jouw schuld maar als het goed is heb je er wel verantwoordelijkheid voor genomen. Als een burn-out er voor heeft gezorgd dat jij je kinderen niet meer belast met jouw pijn, dan is dat alle tijdelijke onbeschikbaarheid van jou in hun leven waard geweest.

Liefs Odette

MAAR WACHT, ER IS MEER!!