Wat als je leven het nooit meer hetzelfde wordt? Een interview met Ellen over verlies, hoop en je plek vinden

leven met verlies

Lees hier het bijzondere verhaal van Ellen

Stel je even voor

Mijn naam is Ellen Ceelen, ik ben 38 jaar oud, 17 jaar getrouwd met Marcel en samen hebben we 2 zoons van 10 en 12 jaar oud.

Je hebt iets meegemaakt wat je leven ingrijpend veranderd heeft, kun je daar iets over vertellen?

Tot mijn achttiende leefde ik lekker m’n leventje. Alles ging goed, gezond, fijne familie en vriendinnen en Marcel en ik hadden elkaar net leren kennen! Een maand later stond m’n leven op z’n kop.

Ik was met onder andere Marcel, een goede vriendin en een hele groep jongeren een school aan het bouwen op Jamaica. Plotseling werd ik ernstig ziek. Het bleek dat ik een bloedvergiftiging had door de meningokokken B bacterie.

Als gevolg hiervan zijn mijn beide onderbenen en 8 vingers geamputeerd. Dit was enorm heftig en ingrijpend. Waar alles eerst vanzelf ging, was mijn leven nu helemaal veranderd.

Hoe heeft je relatie met God een rol gespeelt in het kunnen oppakken van je leven?

Deze moeilijke tijd in mijn leven was tegelijkertijd ook de start van mijn leven met God. Tot die tijd was ik wel opgevoed met God, maar ik was niet echt met Hem bezig. Ik herinner me dat ik in het ziekenhuis dacht ‘God, dit is te moeilijk, wilt U mij helpen?’

Ben je ook niet heel erg boos geweest naar God toe?

Nee, die momenten heb ik niet echt gehad. Ik dacht er gewoon op die manier niet aan. Ik zat vooral in de vooruit, hoe ik samen met God mijn leven weer zou kunnen oppakken.

Kun je iets vertellen over Gods werkwijze? Hoe is Hij voor en met jou aan de slag gegaan?

Eerst heb ik ongeveer zes jaar heel stoer gedaan. Ik kon niet echt bij m’n gevoelens en dus ook niet verwerken. Totdat God op een gegeven moment tegen me zei dat Hij me van binnen wilde genezen. Het was geen stem uit de hemel ofzo, maar een samenkomen van een stukje uit de Bijbel en een gebed. Ik begon mijn verdriet en verlies ruimte te geven en ging ook aan de slag met mijn identiteit. Hoe God naar mij lijkt en hoe ik naar God, mezelf en anderen mag kijken. En dat is een levenslang proces ;).

Heb je kunnen accepteren wat jou is overkomen? En zijn er dingen waar je dankbaar voor bent die je zonder ziek te worden niet had gehad of had meegemaakt?

Ja, ik heb dat geaccepteerd. Ik geloof dat God heel erg blij met me is, hoe ik er ook uit zie. Hij heeft me een plekje in Zijn plan gegeven en ik wil daar graag in leven.

Als gevolg van mijn amputaties heb ik de kans gekregen om in het Nederlands Zitvolleybalteam te spelen. Dat was gaaf. Ik heb zo genoten van het sporten op dat niveau en van alle avonturen die ik heb beleefd.

Wat zou je willen zeggen tegen iemand die de hulp van Jezus nodig heeft maar Hem nog niet kent?

Probeer iemand te zoeken die van Jezus houdt en vraag of hij of zij met je op wil trekken om Jezus te leren kennen. Of vraag Jezus zelf om zo iemand te leren kennen, bijvoorbeeld door te zeggen: “Jezus, ik ken U nog niet, maar ik heb hulp nodig. Wilt u iemand in m’n leven brengen om me te helpen U te leren kennen?”.

Als laatste, hoe zou jij je relatie met Jezus omschrijven in één zin?

Jezus is mijn Vriend, ik wil voor Hem en met Hem leven!

 

MEER...